Ve her yıl aynı soruyu sormadan duramıyor insan: Bu güzelliğe gerçekten kayıtsız kalmak mümkün mü?

Kışın ardından cemrelerin düşmeye başlaması insana adeta bir müjde gibi geliyor. 3. cemrenin toprağa düşmesiyle birlikte doğanın uyanışı, havaların ısınması ve baharın gelişi, insanı ister istemez "Acaba İstanbul ardı arkası kesilmeyecek bir görsel şölene mi hazırlanıyor?" diye düşündürüyor.

Kış manolyalarının çiçek açmasıyla başlayan bu şölen, bir yandan diğer güzellikleri peşi sıra bekleyen yaramaz bir çocuk sabırsızlığını yaşatırken, bir yandan da "Kalsın, gitmesin; hep burada olsun" isteğini insanın içinde büyütüyor.

Baharın en zarif habercilerinden biri: çanak manolya (Magnolia X Soulangeana).

Kış henüz tam çekilmemişken, çıplak dalların ucunda beliren o kadife dokulu tomurcuklar sessizce büyüyor. Bir süre sonra sanki doğa sabrını daha fazla tutamamış gibi taç yapraklar yavaşça açılıyor; dışı pembe ya da beyaza çalan tonlar, içte saf bir beyazlık…

İlk başta yalnız bir gonca gibi duran o çiçek, tam açtığında bulunduğu yeri bambaşka bir atmosfere taşıyor. Bahçede ya da bir sokak köşesinde fark etmez; çanak manolya açtığında gözler mutlaka ona dönüyor. Çünkü o, sadece bir çiçek değil; baharın kendine özgü zarafetinin kısa ama unutulmaz bir gösterisi.

İlginçtir ki bu büyüleyici ağaç aslında doğanın değil, insanların merakının bir hediyesi. 19. yüzyılda yapılan melezleme çalışmalarıyla ortaya çıkan bu türün kökleri Japonya'ya uzanıyor. Belki de bu yüzden her çiçeğinde biraz uzak doğu dinginliği, biraz da baharın coşkulu sürprizi var. Ve aynı zamanda birçok maniye de ilham kaynağı olmuş.

Kış manolyası beyaz,
Bahar gelmeden gelmez yaz.
Senin o nazlı gülüşün,
Gönlüme en güzel avaz.